Τα μπάνια μας

Τα μπάνια μας του καλοκαιριού, είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση.Τόσο μάλιστα ώστε την οργανώνουμε συχνά απο το καταχείμωνο,την ονειρευόμαστε όταν σερνόμαστε από την κούραση, την προσδοκούμε σαν αναγέννηση, σα γιατρειά,σαν ενδυνάμωση, σαν κάθαρση, σαν τέλος πάντων αυτό που μόνο όσοι έχουν μεγαλώσει σε μια ελληνική οικογένεια μπορούν να καταλάβουν.

Η θάλασσα είναι η δύναμή μας-όπως κάποτε ήταν η τελευταία μπουκιά του πιάτου- είναι έως ύβρις το να την εγκαταλείψεις.Τα μπάνια μας δε, είναι το μέτρο σύγκρισης υπεροχής στην παιδική ηλικία (''εγώ έχω κάνει 75, εσύ;''), η ελπίδα της μάνας να μας θωρακίσει στις επερχόμενες ιώσεις, η προσμονή του εργαζόμενου, η ιεροτελεστία αναζωογόνησης των παππούδων.

Τα μπάνια διακρίνονται σε πολλές κατηγορίες πχ αναλόγως της ώρας, της διάρκειας ή της συνοδείας. Έτσι έχουμε το μπάνιο του άγριου χαράματος, το μπάνιο των 10 πμ, των 12 μ, των 2μμ-ή των τουριστών- των 6 μμ και του ηλιοβασιλέματος- που συνδυάζεται ιδανικά με σουβλάκια και μπύρες. Επίσης έχουμε το μπάνιο της μιας βουτιάς, της μιάμισης ώρας και το μπάνιο του ξεροψησίματος και ακόμη το μοναχικό, εις ζεύγη, το παρεΐστικο, το οικογενειακό και τα σαββατοκύριακα το έξτρα λουξ οικογενειακό με γονείς , παιδιά , παππουδογιαγιάδες, ομπρέλες, και ισοθερμική τσαντούλα με τάπερ , αναψυκτικά και καρπούζι.

Στη θάλασσα χρειαζόμαστε πολλά πράγματα για να είμαστε ευτυχισμένοι-freddo, γυαλιά ηλίου, ipod και απαραιτήτως ένα χιλιοσέλιδο βιβλίο-για να βυθιστούμε άραγε σε μια άλλη πραγματικότητα διαφορετική απο την υπάρχουσα;.. Σκέφτομαι μάλιστα , πως μάλλον όσο πιο χάλια είναι η παραλία τόσα περισσότερα κουβαλάμε, υπακούοντας στην ενδόμυχη ανάγκη να ορίσουμε τον εαυτό μας σε ένα απρόσωπο περιβάλλον.

...........................................................

Θυμήσου ωστόσο, κάποια φορά που η θάλασσα ήταν κρύσταλλο , τα γαλάζια νερά παιχνίδιζαν στα λευκά βότσαλα, τα πόδια σου βούλιαζαν σε μια πλούσια, καθαρή άμμο, ο ίσκιος πάνω απο το κεφάλι σου δεν ήταν ομπρέλας αλλά πεύκου και το μόνο που συναγωνιζόταν το μουρμουρητό της ακροθαλασσιάς ήταν τα τζιτζίκια που έπλεκαν τη ραστώνη.

 Εκεί πραγματικά τα πολλά αξεσουάρ περιττεύουν, εκεί αφήνεις την ξαπλώστρα για να χωθείς στην άμμο, αφήνεις το βιβλίο για να διαβάσεις τις διαθέσεις του ανέμου καθώς χαϊδεύει τα νερά, αφήνεις το ρυθμό του beach bar για να εντρυφήσεις στους παφλασμούς επί των βοτσάλων, αφήνεις ακόμα και τα γυαλιά ηλίου αφού δεν τα χρειάζεσαι πια για προστασία απο τα αδιάκριτα βλέμματα των δίπλα-μιας και οι δίπλα έχουν την ευχέρεια να πάνε παραδίπλα και δεν ασχολούνται πλέον με εσένα. 

Τώρα τα γυαλιά ηλίου σου σκοτεινιάζουν αυτό το απίστευτο μπλε της θάλασσας κι αυτό το λαμπερό γαλάζιο του ουρανού σου και το ζωντανό πράσινο των πεύκων και τα ξεξασπρότερα από τον ήλιο βότσαλα..

Τότε ναι θα έλεγα, η θάλασσα μπορεί να γίνει καθαρτήρια, μπορεί να γίνει η αναζωογόνησή σου, η σωτήρια ανάμνηση, η ελπίδα και η απαντοχή στις συννεφιασμένες μέρες σου , η δική σου θάλασσα, το φυσικό και νοερό καταφύγιό σου.

Μπορεί να μην τη βρεις σε αυτές τις διακοπές- μπορεί καν να μην την ψάχνεις ακόμα-δεν είναι κακό. Μπορεί τώρα να έχεις ανάγκη αυτήν την πολύβουη διαδικασία της ''πατείς με πατώ σε'' παραλίας, μπορεί να μην έχεις άλλη επιλογή από το ''μόλις γύρισα από τη δουλειά, έπρεπε να πάω και τα παιδιά για μπάνιο..'', μπορεί να μην υπάρχουν τώρα οι συνθήκες για κάτι διαφορετικό.

Ωστόσο, είναι άλλο πράγμα το ''να πάω για μπάνιο'' ως ενταγμένη δραστηριότητα στο ημερήσιο πρόγραμμα ή ως εναλλαγή του σκηνικού όπου πίνεις τον καφέ και ''βγαίνεις'' και άλλο το 
να ζήσεις για λίγο τη θάλασσα ,
αυτή που θα σε υποδεχτεί, θα σε μαγέψει, 
θα σε αδειάσει και θα σε γεμίσει 
και θα κρατήσει δικαιωματικά ένα μυστικό σου κομμάτι, 
έτσι που θα τη νοσταλγείς σαν μητρική αγκαλιά
κι όταν κλείνεις τα μάτια θα θυμάσαι τότε που 
ξάπλωνες εκεί που σκάει το κύμα και σε νανούριζε μουρμουρίζοντας
''ησύχασε, όλα θα πάνε καλά..''



Η θάλασσά μας όπως έλεγα , είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Το γνωρίζουμε καλά αυτό εμείς οι Έλληνες, είναι χαραγμένο στο συλλογικό και προσωπικό DNA μας νομίζω..

Δροσερά καλοκαιρινά..

''Το καλοκαίρι φτάνει, όταν αρχίζεις να αποζητάς τη σκιά''. Ή τις ωτοασπίδες.   Για τις βουτιές.

Φροντίζω πάντα στα μέσα Μαΐου (παραθαλάσσια γαρ η μικρή μας πόλη) να έρχεται η μεγάλη, καλοκαιρινή παραγγελία. Από αφρολέξ , κερί ή σιλικόνη, σε ζεύγη ή οικονομική συσκευασία των 8 τεμαχίων, γεμίζουν τα συρτάρια και τις μέρες μας με αύρα θαλασσινή.
-Καλημέρα, ένα κουτάκι ωτοασπίδες.
-Αφρολέξ, κερί, σιλικόνη;
-Χμ, ποιες είναι οι καλύτερες;
-Για νερό οι σιλικόνης. Αδιαπέραστες και αναλλοίωτες, σε σχέση με αφρολέξ ή κερί αντιστοίχως.
-Ναι, αυτές, για τη θάλασσα τις θέλω.


Στιχομυθία κλασσική, καθημερινή, που επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα με μικρές παραλλαγές:
-Προτιμώ το αφρολέξ, με βολεύει καλύτερα.
ή
-Χτίζουν πολυκατοικία απέναντι, δώστε μου την οικονομική συσκευασία των 8.


Ωτοασπίδες για προστασία του ωτός απο οτιδήποτε δυνητικά παθογόνο είτε για τη σωματική υγεία (μικροοργανισμοί του νερού) είτε για τη ψυχική (θόρυβος).Προστασία εύκολη και άμεση.


Ένα μηχανάκι πάρκαρε έξω από την πόρτα .Η ξανθιά κυρία πέταξε βιαστικά το αναμμένο τσιγάρο και μπήκε φουριόζα.
-Καλημέρα, ωτοασπίδες έχεις;
-Καλημέρα, από κερί, σιλικόνη ή αφρολέξ;
Δίστασε.
-Όπα, έχουμε κι επιλογές;Πόσο κάνουν; Να τις δω λίγο; κι άρχισε να ψάχνει τις τσέπες του παντελονιού της για ψιλά.

Άπλωσα την συλλογή μας στον πάγκο και ανέφερα εν συντομία τιμές και χαρακτηριστικά αυτού του φτηνού μεν, θαυμαστού δε προϊόντος.
-Χμ, το αφρολέξ θα πάρω, μην ξοδευόμαστε κιόλας.
-Για ήχο είναι πολύ καλές. Αν τις βάλετε στη θάλασσα θα προσέξετε να εφαρμόσουν μέσα στα αυτιά με ακρίβεια.
-Ποιά θάλασσα? Για το σπίτι τις θέλω, γιατί ο άντρας μου γκρινιάζει όλη μέρα και βαριέμαι να τον ακούω!!

Κάτι τέτοιες στιγμές, ο καλύτερος τρόπος να καταπνίξεις τα αυθόρμητα γελάκια εντός σου είναι ο αντιπερισπασμός, δηλαδή η ανακατεύθυνση του λόγου σε ανώδυνα, μη προσωπικά θέματα, συνοδευόμενη από την πρέπουσα σοβαρότητα που τονίζεται άριστα με  ελαφρύ σήκωμα του δεξιού φρυδιού.

-Αποκλείουν το 90% των ήχων. Αν δεν μείνετε ικανοποιημένη, η εναλλακτική λύση θα είναι το κερί ή η σιλικόνη.
-Οκέι, θα το δω και θα σου πω!

Πλήρωσε, άνοιξε το κουτάκι με τις κίτρινες ωτοασπίδες επάνω στον πάγκο, τις φόρεσε επί τόπου, έριξε τις τούφες από τα ξανθά μαλλιά στα αυτιά και ρώτησε:
-Πώς είμαι; Φαίνονται;

Αμέσως το δεξί φρύδι υψώθηκε έντονα και με όλη τη δέουσα σοβαρότητα η φωνή απάντησε σταθερά:
-Όχι. Καθόλου.
-Oκέι, ευχαριστώ, τα λέμε!..
και απομακρύνθηκε με γρήγορο βήμα, φορώντας τις κίτρινες ωτοασπίδες, καλά κρυμμένες κάτω από τα ξανθά μαλλιά.

"Καημένε σύζυγε" σκέφτηκα. ''Εδώ ταιριάζει το 'Φωνή βοώντος εν τη ερήμω'. Που να'ξερες ότι ο λόγος σου είναι τόσο ευπρόσδεκτος, όσο και το κομπρεσέρ της απέναντι οικοδομής.."


Ευτυχώς που δεν είχα παραγγείλει τις νέες ωτοασπίδες, τις κοκκινοριγέ. Όσο να'ναι, θα φαίνονταν έντονα μέσα από το ξανθό μαλλί, σαν το κόκκινο σωσίβιο του ναυαγοσώστη πάνω στην ξανθή αμμουδιά..

...ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !