Οριακές στιγμές

-Έχει wi-fi εδώ..Να συνδεθούμε με το internet?
-..Μπα, καλύτερα να συνδεθώ με τις σκέψεις μου..

Όσο τουλάχιστον πατώ ακόμα σταθερά στη γη, γιατί σε λίγο θα ίπταμαι επάνω αυτής, εν μέσω αιθερίων νεφών, μέσα σε ένα καθόλου αιθέριο αλλά καθ΄όλα βαρύ, πολύ βαρύ αεροπλάνο...


Γραφικές σκέψεις, το παραδέχομαι. Και ενώ πατώντας σταθερά στη γη μεγαλοπιάνεσαι με ιδέες προοδευτικές και σχέδια μεγαλόπνοα, φτερουγίζοντας ατρόμητα πάνω από τα τετριμμένα και καθημερινά , όταν πετάς στ΄αλήθεια... αποζητάς τρομαγμένα τη γείωση.


Είναι εκπληκτικό πώς κάποιες στιγμές στη ζωή επιστρέφεις εσπευσμένα στα βασικά. Τίποτα υλικό δε φαίνεται να έχει σημασία όταν βρίσκεσαι μερικές δεκάδες χιλιόμετρα πάνω από την πραγματικότητα που με κόπο έχεις χτίσει -
καθώς στα δυνατά τραντάγματα η σκέψη καθαίρεται απ΄όλα και εστιάζει με ένταση στο κέντρο της ύπαρξης, στον καθαρά προσωπικό χώρο της αυτοσυνειδησίας, αποζητώντας με αγωνία -στις οριακές στιγμές των αναταράξεων- να συνδεθεί με την αλήθεια των πραγμάτων .


Οι οριακές στιγμές .Όπως οι ανάσες που παίρνεις μετά την εγχείρηση για να συνέλθεις από τη νάρκωση, μόνος με τον εαυτό σου..


Ανυπομονώ τόσο να ξαναπατήσω στη γη πέντε ώρες αργότερα και να καταπιαστώ πάλι με  τις επουσιώδεις και απαραίτητες ασχολίες μου. Επιθυμώ να λήξει γρήγορα αυτή η κρίση, να μειωθεί σύντομα η εντροπία του συστήματος μου , να κατέβω από τις οριακές στιγμές μου στην ουδέτερη ρουτίνα του '' Λυπάμαι  , το εμβόλιο pneumo ειναι σε έλλειψη..''


Ψυχραιμία εαυτέ μου, σε λίγες ώρες θα έχουν λήξει όλα και το εσώτερο τρομαγμένο εγώ σου θα κουκουλωθεί πάλι από τις στοίβες των ανώδυνων ενασχολήσεων.Γραφικές σκέψεις?   Ίσως.


Είναι σχεδόν αστείο, καμιά φορά οι οριακές στιγμές της ζωής διαφέρουν  τόσο για τον κάθε ένα ..


Μα δε φταίω: το έχω δηλώσει ότι φοβάμαι τα αεροπλάνα.