Βηματίζεις μηχανικά στο αέναο τώρα
σε μια διαδρομή που σκάφτηκε στην άσφαλτο.
Η συνήθεια χάραξε συντεταγμένες,
αν και ο μίτος αδιόρατα θηλιά πλέκει.

Ενδοσκόπηση

Με ύφος βαθυστόχαστο κι εμβρίθεια μεγάλη,
φτάνω στο πληκτρολόγιο να εκφραστώ και πάλι.
Τόσος καιρός επέρασε και τόσα μαζευτήκαν,
άλλα ανεμοσκορπίστηκαν κι άλλα διπλοκρυφτήκαν
μα αυτό το έρμο το μυαλό πρέπει να καθαρθεί 
γιατί υπό κατάρρευση κοντεύει να τεθεί.


Ώρες και μήνες που κυλούν  σαν το νερό στ'αυλάκι, 
η μπέμπα μας μεγάλωσε, εγίνηκε παιδάκι,
οι εξελίξεις τρέχουνε στον κλάδο και στη χώρα, 
σε σύννεφα μαζεύονται , ξεσπούν συχνά σε μπόρα.
Το μέλλον είναι αβεβαιο, πασχαλινό αυγό-
άραγε θα θρυμματιστεί ή θα μας βγει γερό?


Μυριάδες εκκρεμότητες, χίλιες ανησυχίες,
ρούχα πολλά για σίδερο, άγχος , παραγγελίες,
κόστη και σεμινάρια, ΟΠΑΔ κι ασφαλισμένοι 
και χθες η σπανακόπιτα κατέληξε καμμένη..
Μια ψηφίδα βάσανα από έκαστον να πάρεις, 
σαν φτάσει το ηλιόγερμα απ'το βάρος θα μπατάρεις.
Όλα απαιτούν κι όλοι ζητούν και πίστωση καμία
και ο χρόνος μας κατέληξε η υπέρτατη αξία.


Σκέψου ότι δοκίμασα τη γης να πάω να σκάψω,
με φύτεμα και πότισμα το άγχος να πατάξω,
κάπως αυτάρκης να γενώ, να μάθω κι άλλη τέχνη, 
γιατί ως φαρμακοποιών το μέλλον όλων ζέχνει.
Μα εφύσηξε άσπλαχνος Βοριάς πάνω απ΄τις ντοματιές μου
και ξεθεμέλιωσε με μιας τούτες τις δοκιμές μου.


Έτσι το πήρα απόφαση πως πια στο φαρμακείο ,
καταδικάστηκα να ζω, ως το στερνό αντίο,
κι άμα με ψύχραιμη ματιά τα πάντα δε θωρώ,
τα λογικά μου τελικά θα ψάχνω να τα βρω!..




(Καλή Ανάσταση  , ψυχή τε και σώματι..)

Η αισιοδοξία μας τραυματίζεται επανειλημμένα. .

Πού σ'έφερα μικρό μου; Σε έρημο; Σε τυφώνα;
Με ποια έρμα γερά στη γη θα γατζωθείς;


Με ποια φτερά-όχι Δαιδάλου- να σε οπλίσω,
να μη μου πέσεις;


Ποιας όασης-κι όχι αντικατοπρισμού πλάνη-το δρόμο να σου δείξω ;


Τρέμω , σε κρατώ σφιχτά. Ο δρόμος είναι ήδη ακαθόριστος.


Κι όταν μονάχο θα βαδίσεις;
Με συντροφιά την σύγχυση των καιρών, την άγνοια της αθωότητάς σου;..




Οι πυξίδες μας δε δείχνουν πια το Βορρά,
η Αλήθεια καθρεφτίζεται σε ραγισμένο καθρέφτη,
οι φωνές των συνειδήσεων ψιθυρίζουν στην οχλοβοή,
την ευζωία μας ταράζουν οι πυροβολισμοί της εμπάθειας,
η αισιοδοξία μας τραυματίζεται επανειλημμένα.




Θα αντέξεις; Οι ευχές μου στον ουρανό και ο αγώνας μου στη γη
προς τούτο συντείνουν : στην αυτάρκειά σου.
 
 
.